Ik ben kunstenaar met een achtergrond als organisatiepsycholoog. En ook: organisatiepsycholoog die heeft gekozen voor kunst als ingang. Ik noem mezelf daarom ook wel transitiekunstenaar: ervaring met het creatief invullen van lege ruimtes én verstand van wat er gebeurt met mensen die werken aan vernieuwing.

Ik heb ruime ervaring als procesbegeleider, trainer en coach. Ik weet veel van sociale innovatie en de psychologie van vernieuwing, en heb er ook zelf ervaring mee opgedaan in verschillende fasen van mijn leven.

Ik geniet erg van aandachtig improviseren, ook in gesprek met mensen. Mijn atelier is de plek waar ik verwondering en rust ervaar en deel met anderen.  Ik werk vanuit de positieve benadering en help je graag.  

De rode draad in mijn werk is vernieuwing door verbinding, en het thema eenheid in verscheidenheid vind ik daarin heel boeiend. Waar het oude niet meer werkt en het nieuwe nog moet uitgevonden, is behoefte aan gezamenlijkheid, reflectie en stilte. In dat niemandsland voel ik me thuis, heimwee en scheppingsdrang zijn mij beide zeer dierbaar. 

Als kunstenaar heb ik veel ervaring opgedaan met opnieuw beginnen. Het lege canvas, iets weggooien zonder te weten waarom, en ook nog niet wat het dan wél moet worden. Afslagen en omwegen.

Ook als ondernemer heb ik mezelf opnieuw moeten uitvinden: jarenlang werkte ik als organisatiepsycholoog en liet ik mijn kunstenaar thuis. Tot ik in aanraking kwam met sociale innovatie. In die context kan ik mijn bijdrage leveren door alles te combineren wat ik in me heb: persoonlijke & professionele ontwikkeling, kennis & kunst, hoofd & hart, praten & ervaren. Om zo anderen te inspireren ook hun eigen vorm opnieuw te vinden in deze roerige tijden van Transitie en Transformatie. En daar tijd voor te nemen. Inspiratie komt tenslotte ook niet op commando.

De natuur is de belangrijkste inspiratiebron voor mijn kunstwerken in opdracht. Ik gebruik materialen van dichtbij en trage technieken die onthaastend werken. De natuurlijke manier van groeien en vernieuwen is ook een belangrijke metafoor in mijn manier van werken met mensen. Ikzelf kom het meest tot leven als ik iets op maat mag bedenken voor een specifiek vernieuwingsvraagstuk of opdracht. En dat doe ik als geen ander.

 Mijn talent is het open kijken naar mogelijkheden, mijn kracht ligt in het verbindend en dienend toepassen van een breed palet aan werkvormen.

 

 

FAQ (deze wordt nog ingevuld, tot die tijd kun je me altijd bellen of mailen met je vragen)
waarom noem je jezelf transitiekunstenaar?
waarom gebruik je kunst?

Transitie vraagt ruimte, maar vraagt ook richting en houvast. Dat maakt het ook zo ingewikkeld. Dat is waarom ik voor kunst als belangrijkste ingang kies. Creativiteit brengt verbeeldingskracht en zicht op nieuw perspectief, kunst verlaagt het stressniveau en verbindt.

waarom werk je niet 'gewoon' als organisatiepsycholoog?

Als ik lees over tekorten in zorg, onderwijs en andere overheidsgebieden, gaat regelmatig de gedachte door mijn hoofd dat ik misschien beter in de klas, aan het bed of op een andere manier direkt met mensen zou kunnen werken. Daar is tenslotte de urgentie, daar kan ik nuttig werk doen. Mensen helpen met de dingen waar ze last van hebben.

Nog los van de diploma’s en specifieke werkervaring die ik nodig zou hebben, denk ik dat ik beter op mijn plek ben als ik als buitenstaander de mensen in de praktijk een spiegel voorhoud en help met elkaar te leren hoe het anders kan. Omdat ik denk dat het probleem dieper ligt, bij hoe we met elkaar zijn gewend te werken. En dat we samen de antwoorden weten op alle ingewikkelde vraagstukken van deze transitie.

Niet dat ik mezelf zie als een adviseur die weet hoe het dan wel moet. We hebben geen nieuwe goeroe’s of roergangers nodig, of nieuwe werkmethodes of modellen. We hebben tijd en ruimte nodig om met elkaar te gaan kijken naar wat we aan het doen zijn, wat we willen behouden en veranderen, en hoe we onszelf zien groeien richting een andere toekomst. En ik zie in de praktijk dat professionals daar te weinig aan toekomen. Daar wil ik mijn bijdrage leveren: door de bezinning zinvol en leerzaam te maken, zodat professionals ruimte krijgen in hun hoofd en hun systeem om andere keuzes te maken. Kleine, individuele keuzes die er voor gaan zorgen dat het geheel in beweging komt. Dat is hoe systemen kunnen veranderen.

waarom werk je met creatieve technieken?

Bij natuurlijk vernieuwen begin je bij wat er niet hoeft te veranderen, bij wat je belangrijk vind, bij wat er leeft.

Ik heb er mijn specialiteit van gemaakt om mensen te helpen om juist dat te doen: boven water krijgen wat je de kracht geeft om te vernieuwen.

Voor de meeste mensen is dat nog niet zo simpel als het klinkt. Dat is logisch als je bedenkt dat je brein heel efficient is afgesteld. Daardoor denk je veel aan de dingen die nog moeten worden opgelost en komt je alles wat al klopt in archiefkast.

Hoe drukker je het hebt, des te actiever is dat ‘snelle’ brein. En dat helpt enorm om te overleven in deze hectische tijden, maar je staat met lege handen als het gaat om nadenken over de dingen die wat meer tijd nodig hebben. En als het oude niet meer goed werkt, kom je onder druk te staan om snel iets anders te verzinnen. Dan kan het helpen om ruimte te maken in je hoofd, zodat ook je niet-efficiente brein aan bod kan komen. Het deel dat zorgt voor afstand, overzicht, verbanden leggen.

En dan kan het helpen om dat patroon even te doorbreken door een omweg te nemen. Geen rechtstreekse vragen, maar een appèl op dat andere deel van je brein. Daarom gebruik ik graag fotokaarten, quotes, symbolen en allerlei andere dingen waardoor je snelle brein even niet mee kan doen. Dat kan voor verrassende inzichten leiden. Alles is er al, je hebt soms even een omweg nodig om er bij te komen. 

ik ben niet creatief, is deze manier dan wel geschikt voor mij?

 je kunt vast al wel raden dat mijn antwoord ‘ja’ is. Het verhaal over waarom dan komt hier binnenkort ook…

waarom doe je geen standaard workshops creatief denken?

Ik heb heel lang gedacht dat innovatie en sociale vernieuwing vooral ging werken als maar genoeg mensen creatief zouden leren denken en samen nieuwe vormen zouden gaan bedenken. Daar ben ik op terug gekomen.

Creatief denken is voor mij iets wat je in je dagelijkse repertoire toepast. In je werk kunnen denken in mogelijkheden. Dat kun je misschien in de basis leren met een stoomcursus, maar het is vooral een houding die je moet trainen in je eigen praktijk. Vandaar dat ik je liever in je eigen werkomgeving uitnodig om op jouw manier net wat anders te kijken. (link: en dat is dus ook waarom ik graag met creatieve technieken en werkvormen werk). Er zijn genoeg leuke trainingen, daar heb ik niks aan toe te voegen. 

Wat ik zag was dat de mensen waar ik mee werkte echt wel willen vernieuwen. En ook als zelfs als ze niet precies weten waarvoor het nodig is, wel in beweging willen komen. 

Wat ik merkte was dat er te weinig ruimte was in organisaties om het nieuwe te verbinden aan het oude. Dat het voor veel mensen leek alsof ze alles helemaal anders moesten gaan doen. Dat ze in een kramp kwamen, in de overleef-stand. Wat ze kenden mocht niet meer, en wat ze nog niet kenden lukte nog niet goed. En dan kwam ik en dan konden ze het er over hebben en was er weer optimisme, alsof ze dan pas zagen dat er wel degelijk vooruitgang was. 

Dat bracht mij op het idee dat het misschien helemaal niet nodig is om een heel traject van vernieuwing op te tuigen. Met alle onrust die dat met zich mee brengt. 

doe je ook coaching en loopbaanbegeleiding zonder creatieve technieken?

hier komt nog een verhaaltje